Radi se o Danu solidarnosti muslimanskog svijeta sa Al-Qudsom i njegovim stanovnicima muslimanima. Al Quds ima izuzetno važan eshatološki značaj za muslimane jer se u njemu nalazi džamija poznata kao Mesdžidul Aqsa (najudaljeniji mesdžid). Radi o prvoj kibli prema kojoj su se muslimani okretali za vrijeme obavljanja namaza (molitve) prije nego je Kaba u Mekki određena kao kibla.
Al-Quds je također važan kao mjesto sa kojeg je, prema islamskom vjerovanju, poslanik Muhammed (s.a.v.s.) učinio svoje putovanje u nebeske svjetove – eshatološko vjerovanje u poslanikovo uznesenje poznato kao Isra i Miradž, sa kojeg se poslanik vratio na zemlju. Al-Aqsa, stoga ima enormno veliko značenje za sve muslimane i njegovo skrnavljenje predstavlja nedopustivi akt svetogrđa, uvrede i poniženja za sve muslimane. Vrhovni vođa Islamske revolucije u Iranu, imam Ruhollah Homeini, inicirao je međunarodni dan Al-Qudsa 1979. nakon pobjede Islamske revolucije, izražavajući podršku palestinskoj stvari protiv cionističke okupacije Palestine, posebno naglašavajući svetost Jerusalema i svetih mjesta u njemu za ve muslimane svijeta. Imam Homeini mu je namjerno dao međunarodni atribut kako bi se ovaj dan obilježavao kao dan svih potlačenih ljudi širom svijeta (mustezafin).
Od 1967. godine Al-Aqsa se nalazi pod okupacijom izraelske vojske i često se dešava da jevrejski dosljenici skrnave ovo sveto mjesto muslimana. Al-Aqsa je istovremeno značajan i za kršćane, jer je u Palestini rođen poslanik Isa (Isus) u vrijeme kad je Palestina bila pod vlašću Rimske imperije, a prema vjerovanju kršćana tu se nalazi i Isusov grob. Muslimani vjeruju da je poslanik Isa a.s. uzdignut na nebesa te da nije niti ubijen niti razapet na križ, nego se to ljudima samo tako učinilo. Poslanik Isa a.s. je rođen i živio je u Palestini koja bila daleka provincija Rimskoga carstva. Al-Quds je važan i za Jevreje koji tvrde da se ispod džamije Al-Aqsa i kupole na stjeni (Qubbetus-sahra) nalaze ostaci Jevrejskog Solomonovog hrama koji jevrejski ekstremisti žele da ponovo izgrade, ali prethodno namjeravaju srušiti džamiju Al-Aqsa. Islamske zemlje su odredile kraljevsku Hašemitsku porodicu u Jordanu kao službenog čuvara koji je odgovoran za sigurnost i administraciju džamije Al-Aqsa. Značajnu ulogu u administrativnom upravljanju ovom džamijom i vakufom ima i Kraljevina Maroko. Ni jedna od ove dvije države nije uspjela osigurati sigurnost muslimana Palestinaca koji tamo žive niti je spriječila izraelsku okupaciju glavnog grada Palestine i svetog mjesta svih muslimana tokom proteklih 58 godina.
Obilježavanjem Dana El-Qudsa muslimani širom svijeta također se solidariziraju sa Palestinom i njenim narodom u cjelini, koji se nalazi pod brutalnom okupacijom Izraela i koji se bori za svoju slobodu, pravdu, dostojanstvo, čast, samoopredjeljenje i pravo na domovinu (sopstvenu državu Palestinu) koja mu je uskraćena od 1948. Palestinski narod je žrtva Nakbe (katastrofe) od uspostavljanja Izraela 1948. godine, jedine države na svijetu koja je stvorena odlukom međunarodne zajednice (Ujedinjenih Nacija), pod uslovom da se omogući pravo Palestincima da izgrade vlastitu državu sa punim suverenim pravima svog naroda na teritoriji historijske Palestine, na istom geografskom prostoru.
Bio je to ishod i odluka poretka nakon Drugog svetskog rata, da se odobri evropskim Jevrejima koji su bili progonjeni kao žrtve holokausta od strane nacističke Nemačke u Hitlerovom Trećem Rajhu, da imaju sigurnu državu u Palestini za koju je vežu kolektivno historijsko pamćenje gdje su nekad, prije 2000 godina, prema biblijskim i historijskim kazivanjima, postojala neka jevrejska kraljevstva ali i drugi narodi i plemena. Problem je, pak, u tome da im je data država već postojećeg palestinskog naroda koji obitava u Palestinjednog milenija. Niko ne može poreći da je Jevrejski narod stoljećima trpio progone i diskriminaciju od strane kršćanskih evropskih vladara, katoličke crkve i zapadnog društva u širem smislu tokom izgnanstva. Ipak, Jevreji nikad nisu pretrpjeli sličnu diskriminaciju ili zlostavljanje u muslimanskom svijetu. Naprotiv, uživali su slobodu i dostojanstvo i bilo im je dozvoljeno da žive slobodno i daju ogroman doprinos muslimanskom svijetu tokom niza stoljeća. Jevreji su se u islamskom svijetu istakli u administrativnoj upravi, nauci, medicini, tehnologiji, umjetnosti, finansijama, trgovini i drugim poljima. Ovo se nastavlja i danas, posebno u Islamskoj Republici Iran i Kraljevini Maroko, gdje su jevrejske zajednice odlučile ostati u većem broju.
Jevreji su kao narod oduvijek bili dio pluralističkog mozaika muslimanskog svijeta. Baš kao što je poznati istoričar Avi Shlaim nedavno primetio u svojim memoarima kad je napisao: „Mi smo bili arapski Jevreji, naša kultura je bila arapska kultura, slušali smo arapsku muziku kod kuće i bili smo ravnopravni članovi iračkog društva“. Profesor Avi Shlaim je izbjegao iz Bagdada u Izrael kada je imao pet godina. On pripada grupi izraelskih jevrejskih revizionističkih historičara koji su imali hrabrosti da na osnovu arhiva koji su prethodno bili pod embargo Izraela, ospore preovladavajuće lažne historijske narative koje su nametnuli izraelski režimi svih političkih opcija, a koji su pokušali prikriti cionističke zločine nad Palestincima, predstavljajući pritom etničko čišćenje Palestine i kao neminovni ishod poraza u ratovima Izraela sa arapskim državama pa čak i kao vlastite propuste Palestinaca ili manipulaciju od strane arapskih vojnih snaga koje su ih nagovorile da bježe. Kada su cionistički doseljenici i njihove paravojne formacije i oružane bande poznate kao Irgun, Hagana, Palmach, Stern i drugi, koji su došli iz Evrope, Amerike, Rusije ili nekih arapskih zemalja, Palestinci su, kako muslimani tako i kršćani, protjerani u susjedne zemlje iz njihovih domova, gradova i sela, sabijeni na uski prostor kao što je npr. Gaza gdje kako u zatvoru pod otvorenim nebom pokušava preživjeti više od dva miliona Palestinaca, ili u brojne izbjegličke kampove kao što je Dženin na okupiranoj Zapadnoj obali, Sabra i Šatila u Bejrutu ili Jarmuk u Damasku. Nakon svakog većeg izraelsko-arapskog rata (1948, 1956, 1967, 1973, 1982) koji su arapske vojske izgubile, palestinska se teritorija smanjivala i okupirana je od strane jevrejskih izraelskih doseljenika u kontinuiranom procesu genocida koji Ilan Pappe, još jedan priznati jevrejski historičar, naziva Nakbom koja nikad nije prestala (Al-Nakba Al-Mustamirrah).
Muslimani širom svijeta suosjećaju sa narodom Palestine u ovim teškim trenucima suvremene ljudske historije, a posebno palestinske moderne historije, kada izraelski genocidni režim provodi genocid nad nedužnim ženama i djecom, starcima i civilnim stanovništvom Gaze u Palestini i to uz bezuvjetnu vojnu i diplomatsku, finansijsku ali i propagandnu podršku Sjedinjenih Američkih Država i vodećih zemalja Evropske Unije, uprkos činjenici da se radi o flagrantnom kršenju međunarodnog prava i konvencija o genocidu, koje izraelski režim naprosto ignorira osjećajući se nedodirljivim pod zaštitom moćnih zapadnih sila. U Gazi je za samo 15 mjeseci ubijeno preko 50 hiljada nevinih i nemoćnih ljudi. Kompletna Gaza je u ruševinama, a dva međunarodna suda ICC i ICJ iznijela su svoja mišljenja i presude koji su kazali da Izraelci vrše genocid u Gazi. Prije toga tri velike međunarodne organizacije za ljudska prava: Human Rights Watch i Amnesty International, i izraelski B’Tselem dokumentirali su zločine i diskriminaciju Palestinaca, nazivajući Izrael državom aparthejda.
Arapske i muslimanske države i tzv. “kolektivni zapad” oglušili su se o tragediji Palestinaca uprkos genocidu koji se nastavlja u Gazi, pravdajući svoje stavove pravom Izraela da se brani od boraca Hamasa koji su 7. oktobra, 2023. izvršili upad u Izrael i ubili ili oteli preko 1000 Izraelaca. Za zapadne zemlje i Izrael kompletno palestinsko pitanje reducirano je na jedan događaj od 7. oktobra, odbijajući da problem Palestinaca smjeste u historijski kontekst i identificiraju stvarne uzroke sukoba u Palestini. Osim Islamske Republike Iran, jedini organizirani pokreti koji aktivno pokušavaju spriječiti genocid u Gazi, u skladu sa zapado-generiranom doktrinom odgovornosti za zaštitu, koju zapadne zemlje koriste selektivno, samo kada to odgovara njihovim interesima, su pripadnici Osovine otpora, konglomerata propalestinskih nedržavnih i pretežno šijtskih muslimanskih ali i sunitskih grupa u Palestini, Libanu, Siriji, Iraku i Jemenu, koji se oružano suprotstavljaju svim oblicima izraelskog ugnjetavanja Palestinaca.
Jedan od uznemirujućih fenomena posljednje decenije koji se pojavio u diskursu o Palestini je identifikacija anticionizma i svake kritike izraelskog režima sa antisemitizmom. Identifikacija kritike izraelske politike okupacije i potčinjavanja Palestinaca i anticionizma kao kolonijalne ideologije sa antisemitizmom je neutemeljena i ne može se potkrijepiti dokazima i opravdati međunarodnim pravom niti zdravom logikom. U novije vrijeme sve je veći broj Jevreja na zapadu kao principijelnih kritičara i protivnika cionizma i izraelskog genocida, ugnjetavanja, okupacije i ekspanzionizma u Palestini. Među nima su i Ilana Pappe, Gideon Levy, Gabor i Aaron Mate, Max Blumenthall, Jeffrey Sachs, Antony Loewenstein i stotine pa i hiljada drugih jevrejskih propalestinskih aktivista koji su postali glasni u kritiziranju izraelskog genocida i režima aparthejda. Oni protestuju zajedno s palestinskim aktivistima i studentima na kampusima zapadnih univerziteta i suočavaju se sa velikim izazovima sve veće represeije na zapadu čije vlade solidariziranje sa Palestincima proglašavaju antisemitizmom i kriminaliziraju takve proteste, istovremeno braneći i štiteći pravo Izraela da vrši genocid. Učešće jevrejskih aktivista u propalestinskim protestima trebao bi da bude dokaz da borba za Palestinu i njenu slobodu i pravdu nije antisemitizam kao izraelska režimska propagandna mašinerija (hasbara) želi da svijet pomisli i povjeruje.
Kad se politička ideologija cionizma pojavila na pozornici historije, krajem 19. stoljeća, pojavila se i njena opozicija u jevrejskim krugovima. Cionizmu su se protivili ultraortodoksni Jevreji, reformski pokreti unutar jevrejske zajednice, jevrejski liberali i komunisti kao i jevrejski socijalistički pokreti u istočnoj Evropi. Opozicija cionizmu unutar jevrejskog svijeta danas je prilično mala ali još uvijek postoji. Arapska, a posebno palestinska opozicija cionizmu nije antisemitska već je političke prirode jer su oba naroda Semiti. Nakon Balfourove deklaracije iz 1917. cionizam je percipiran i shvaćen kao kolonijalni pokret osmišljen da pokori i kolonizira Palestinu kako bi uspostavio politički entitet sa jevrejskom većinom. To je zahtijevalo etničko čišćenje ili fizičku eliminaciju Palestinaca. Ovaj problem je oduvijek bio osnovni uzrok palestinskog i arapskog otpora, prvo cionizmu kao kolonijalnoj ideologiji i projektu kolonizacije, a kasnije i samom Izraelu kao jevrejskoj državi, proizvodu ove cionističke političke ideologije. Rani cionistički lideri, npr. Zeev Jabotinsky, koji se smatra ocem revizionističkog desničarskog cionizma kojeg danas prepoznajemo u stranci Likud i drugim ekstremnijim strankama koje danas čine Vladu Izraela, bio je najozloglašeniji vođa cionizma početkom 20. stoljeća. Jabotinsky je 1923. napisao članak pod naslovom „Gvozdeni zid“u kojem je priznao da se arapsko protivljenje cionističkoj kolonizaciji Palestine ne razlikuje od aktivnog oružanog otpora drugih naroda u Africi, Aziji, Južnoj Americi ili otpora drugih domorodaca kolonijalnim okupatorima. Neke ljevičarske političke grupe na zapadu se u principu protive cionizmu i izraelskoj politici i okupaciji jer gaje emancipatorski pogled na svijet koji se suprotstavlja svakom obliku kolonijalizma. Ova pozicija je utemeljena na demokratskim vrijednostima i osjećanjima nacionalne, političke i građanske jednakosti koje važi za cijelo čovječanstvo.
Izrael koristi oružje antisemitizma kako bi diskreditirao svako protivljenje njegovoj politici. Krajem šezdesetih godina izraelski naučnici i istraživači počeli su razvijati koncept koji su nazvali “novi antisemitizam”. Prema ovoj koncepciji, dotadašnji antijevrejski sentiment na zapadu koji je bio uglavnom bio vjerski, rasni ili ekonomski, mijenjao je svoj oblik tokom stoljeća i evoluirao u nove oblike koji su označeni kao novi antisemitizam. Ono što je nekada bio klasični antisemitizam poprimio je nove oblike i manifestira se, prema ideolozima Izraela, u kritici jevrejskog političkog poduhvata cionizma i države Izraela. Tokom protekle decenije ova pozicija je postala dominantna i široko je prihvaćena na zapadu u službenim političkim institucijama. Izraelska politika okupacije i ekspanzionizma u Palestini i šire u zapadnoj Aziji, a u novije vrijeme i genocid, potaknuli su izraelske teoretičare antisemitizma da pronalaze nove oblike i pojave koje će podvesti pod definiciju antisemitizma, jer Izrael naprosto više ne može opravdati politiku okupacije, širenje jevrejskih naselja i svoju represivnu kolonizacijsku politiku u Palestini, posebno na okupiranoj Zapadnoj obali, Jerusalemu i genocid u Gazi, pozivajući se ni na jedan raspoloživi demokratski i liberalni diskurs o tome kako je Izrael jedina demokracija na Bliskom istoku, kako je to Izraelu polazilo za rukom ranije. Jedini način da se prikrije ugnjetavanje Palestinaca i sačuva podrška Izraelu na zapadu je korištenje novih definicija i diskursa kao oružja antisemitizma i manipulacija ovim fenomenom koji danas kulminira autoritarnim metodama koje liberalne zapadne vlade primjenjuju kako bi represivnim, policijskim i sudskim metodama dokazale da se podčinjavaju izraelskom novom diskursu o značenju antisemitizma. Tako je, npr. čak i ultrapopulistička i ekstremistička desničarska stranka u Njemačkoj, AfD uvjerio njemački parlament da proglasi pokret koji zagovara bojkot, deinvestiranje i sankcije Izraelu (BDS) novim oblikom antisemitizma. Takvu ulogu ima i definicija antisemitizma koju je definirala međuvladina organizacija IHRA. Ovaj zakon osmislio je Richard Spencer, jedan od vođa američkog rasističkog supremacijskog pokreta koji važi kao veliki zagovarač Izraela. Spencer je hvalio izraelski rasistički “zakon o nacionalnoj državi” i tvrdi da je Izrael uzor etničke nacionalne države koji trebaju i drugi slijediti.
Poslednjih nekoliko decenija Izrael je postao centralni stub jevrejskog identiteta širom svijeta. Kao posljedica ove reinterpretacije, svaka utemeljena kritika Izraela i njegove nacionalne ideologije, cionizma, smatra se napadom na jevrejski identitet i kao takva antisemitskom. Prema ovom diskursu moralna je obaveza u Evropi da podstakne procvat jevrejske egzistencije nakon Holokausta. Liberalni i konzervativni evropski identitet podjednako danas se zasniva (između ostalog), na koncepciji takozvanog “Judeo-kršćanskog naslijeđa”. Ovaj evropski diskurs zahtjeva snažno jevrejsko prisustvo u Evropi. To je razlog zašto su sve glavne tendencije u evropskoj politici zauzele stav koji propaguraju proizraelske jevrejske organizacije po ovom pitanju. Populisti, krajnja desnica, bijeli supremacisti, liberali, čak i progresivci podržavaju Izrael i cioniste i žele ojačati postojanje i ekskluzivnu državu Jevreja u Izraelu ali i jevrejsko postojanje u Evropi. Oni u tom procesu automatski delegitimiziraju palestinski nacionalni narativ koji gleda na cionizam kao na rasistički kolonijalni poduhvat koji je uspostavio model režima n abazi negiranja prava autohtonog naroda na svoju vlastitu državu. Stoga, službeni zapadni narativ koristi poziciju političke i vojne moći koji radi u cilju radikalne transformacije palestinskog nacionalnog pokreta iz emancipatorskog oslobodilačkog pokreta, čiji su osnovni zahtjevi legitimni i pravedni, prestavljajući ga kao rasistički i antisemitski projekt ili pokret. Na taj način se radikalno mijenja politički diskurs o Palestini i Izraelu. Uslijed ovih ideoloških gibanja od Izraela se uopće ne zahtijeva odgovornost kao države koja vrši okupaciju i nezakonito naseljavanje na Zapadnoj obali, Jerusalemu i Gazi. Pritom, svaki suprotstavljeni diskurs koji nije u skladu sa izraelskim narativom i svaka rasprava o cionizmu proglašava se antisemitizmom.
Arapski i muslimanski narodi se oštro protive zapadnom imperijalizmu i izraelskom ekspanzionizmu, okupaciji i genocidu u cilju uspostavljanja hegemonističke pozicije u jezgru islamskog svijeta. Zbog toga su neki arapski autokratski vladari koji strahuju od pobune svojih građana a koji uživaju zaštitu zapadnih sila, osjetivši koliko je važna zapadna podrška Izraelu, pokušali i sami da se približe Izraelu kako bi na taj način osnažili svoju poziciju i osigurali kontinuiranu vojnu, diplomatsku, obavještajnu i tehnološku podršku ne samo zapada već i Izraela. Među njima prednjače zemlje koje su normalizirale odnose s Izraelom pridruživanjem takozvanom Abrahamovom sporazumu 2020. Kako bi oslabili utjecaj svojih građana koji duboko suosjećaju sa patnjama Palestinaca, arapski vladari zaljevskih monarhija, ali i neki drugi, počeli su se koristiti metodama koje je primjenio Izrael kada je riječ o redefiniranju antisemitizma i koje je kao takve prihvatila i službena zapadna politika.
Naime, tokom protekle decenije kao i danas arapski konzervativni vladari su počeli koristiti opasan propagandni diskurs i svaki oblik neprihvatljivog otpora Izraelu koji i njih iritira počeli su nazivati ‘šijtskim projektom’, pokušavajući koristiti metodu sektaštva kako bi svoje građane koji su u većini slučajeva Suniti, okrenuli protiv Palestinskog oslobodilačkog pokreta i prihvatili politiku normalizacije sa Izraelom bez obzira što je isti na štetu Palestine. Upravo sa tih pozicija, jordanski kralj Abdulah II, je 2004. strahujući od sve većeg utjecaja Irana među iračkom šijtskom većinom i njihovim regionalnim saveznicima u Libanu, skovao je termin “šijtski polumjesec”. Bio je to smišljen i obmanjujući pokušaj diskreditacije borbe za Palestinu koji je imao namjeru da podijeli muslimane regije po sektaškoj (mezhebskoj) osnovi. Ovaj pristup tretira šijite kao monolit i preuveličava obim kontrole ili uticaja koji Iran ima nad regionom. Palestinski pokreti otpora Hamas i Islamski džihad, koji su sunitske organizacije, također se smatraju dijelom osovine otpora. Novi vladari u Damasku već su krenuli u demontažu većeg dijela strukture palestinskog oslobodilačkog pokreta, uskraćujući mu prostor i slobodu djelovanja u palestinskim logorima ali i legitimitet, konfiskacijom imovine. Dok su neke grupe prema kojim gaje ideološku bliskost privilegirali, uništavaju druge, kako bi zadovoljili Izrael, unatoč izraelskoj okupaciji dodatnih sirijskih teritorija i bombardovanja u kojem je uništen arsenal sirijske državne vojske. U novije vrijeme primjetno je da se nove vlasti u Siriji pridružuju libanonskim snagama koje podržava Izrael kako bi dodatno oslabio pokret otpora izraelskoj okupaciji, Hizbullah. Alžir se također dosljedno protivi cionizmu i mogao bi ojačati svoje veze s Palestincima, posebno u svjetlu rastućih tenzija sa susjednim Marokom, koji podržava Francuska, a čija se vlada nedavno još više približila Izraelu. Tradicionalne i zapadno orijentirane sunitske arapske države, posebno Egipat, Saudijska Arabija i Jordan potajno su zadovoljne ishodom rata u Libanu i promjenama u Siriji i voljele bi vidjeti potpunu eliminaciju Hamasa. Qatar je jedina zaljevska država koja ima bolje odnose sa Hamasom nego li drugim palestinskim frakcijama, dok Riyadh i Abu Dhabi, iako imaju određene rezervacije, ipak podržavaju Palestinsku upravu u Ramallahu.
Izrael se zalaže za stvaranje takozvanog “sunitsko-jevrejskog (izraelskog) saveza”. To je glavni ideološki i politički cilj arapske normalizacije sa Izraelom. Mnogi muslimani nisu svjesni ovog razvoja i dinamike jer su duboko uronjeni u ekskluzivistički sektaški pogled na svijet kojim dominiraju selifijska načela, projekt u koji je Izrael uložio mnogo vremena kao oružje za potkopavanje muslimanskog jedinstva koje ujedinjuje zajednički osjećaj za sudbinu Palestine. Palestina, stoga, a Al-Quds posebice, predstavljaju vododjelnicu i uzrok nužnosti i svetosti muslimanskog jedinstva. Ovaj novi takozvani „arapsko-izraelski ili sunitsko-jevrejski savez“ materijaliziran je 2020. godine potpisivanjem Abrahamovog sporazuma i normalizacijom veza između Izraela i UAE, Sudana, Maroka i Bahreina (potonji je većinska šijtska nacija kojom vlada sunitska kraljevska porodica). Sporazum je okončao godine nagađanja da postoje tajne veze između Tel Aviva i nekih od najznačajnijih i najbogatijih arapskih država, ali je najdragocjenija kruna tog sporazuma, Saudijska Arabija, još uvijek izvan njega. Koliko će to potrajati pokazat će naredna godina. Palestinsko pitanje napušteno je od strane arapskog vodstva, da bi ga zagovarali Islamska Republika Iran i njeni regionalni saveznici. Simbolično, prvi državnik koji je posjetio revolucionarni Iran bio je vođa Palestinske oslobodilačke organizacije Yasser Arafat koji je dobio ključeve nekadašnje izraelske diplomatske misije koja je pretvorena u palestinsku ambasadu, kakva je i danas. “Mi ćemo osloboditi zemlju Palestinu pod vodstvom imama Homeinija”, izjavio je Arafat tokom svoje historijske posjete Iranu.
Čak i mnogo prije Abrahamovog sporazuma, postojali su znaci da se razvija regionalni narativ kako bi se pomoglo arapskim autokratama u raskidu s popularnim ciljem arapsko-muslimanskog svijeta (otporom cionizmu i zapadnom imperijalizmu). Sada smo dostigli epohu u kojoj se, uslijed izraelske i arapske režimske propaganda, materijalna podrška otpora u zapadnoj Aziji smatra ‘šijtskim’ ili čak ‘perzijskim’, a ne arapskim ili muslimanskim ciljem. To uključuje centralno pitanje Palestine, jer na kraju krajeva, u njenoj srži – odnosno oružanoj borbi – samo je Osovina otpora ta koja sada pruža podršku tamo gdje je to materijalno važno, u Crvenom moru.
Zajednički imenitelj ovih sukoba je da ipak postoji sila koja se suprotstavlja Osovini normalizacije i njenom poborniku, Americi. Arapsko i muslimansko stanovništvo podržava povlačenje zapadnog vojnog intervencionizma i izraelske agresije iz zapadne Azije. Ali, insinuacijama o tome kako ‘Iran’, ‘Perzija’ ili ‘Šijiti’ vode palestinsku bitku, arapska sunitska konzervativna elita uspijeva zbuniti i potisnuti masovnu ozlojeđenost arapskih naroda zbog vlastitog opstanka. Normalizacija na štetu Palestine od strane arapskih režima ohrabrila je režim u Tel Avivu. Da bi se ovaj diskurs oslabio ili oborio, a Palestina dobila slobodu koju zaslužuje, potrebna je koordinirana vanjska politika šireg muslimanskog svijeta i njena suradnja sa svim slobodarskim tendencijama, posebno u zemljama globalnog juga, ali i sa progresivnim snagama na zapadu. Bez tog napora, Izrael će nastaviti politiku genocida, okupacije i ekspanzionizma uz podršku službenog zapada, ma koliko izgledao podijeljen, unatoč svim odlukama međunarodnih sudova.
PISjournal
Your Comment